Ontslag bij zonder toestemming op vakantie?

Vakantie zonder toestemming leidt níet tot geldig ontslag op staande voet

Een chauffeur die al maanden eerder had verzocht om een week vrij te krijgen, besloot ondanks meerdere afwijzingen toch zijn reis door te laten gaan. Zijn werkgever reageerde met het zwaarste middel dat het arbeidsrecht kent: ontslag op staande voet. De kantonrechter floot de werkgever echter terug.

Drie keer verlof gevraagd – steeds afgewezen

De werknemer vroeg al vroeg in het jaar of hij aan het einde van april een week vrij kon nemen. Toen daarop geen akkoord volgde, diende hij het verzoek meerdere keren opnieuw in. De werkgever hield voet bij stuk: door drukte in het werk kon hij niet worden gemist.
De chauffeur koos er uiteindelijk toch voor op vakantie te gaan. Toen het bedrijf hiervan hoorde, werd hij direct ontslagen wegens werkweigering en ongeoorloofde afwezigheid.

Oordeel van de rechter: verlof had niet geweigerd mogen worden

De chauffeur liet het er niet bij zitten en stapte naar de rechter. Die beoordeelde eerst of er werkelijk een dringende reden bestond voor ontslag op staande voet. Het antwoord luidde: nee.
De rechtbank stelde vast dat de werkgever niet voldoende heeft onderbouwd waarom het bedrijf zonder deze ene werknemer niet kon draaien. “Seizoensdrukte” is wettelijk gezien geen reden om verlof te weigeren. Er was bovendien geen sprake van een situatie waarin het bedrijf op omvallen stond of contracten serieus in gevaar kwamen.
Omdat de weigering van het verlof niet rechtsgeldig was, mocht de werkgever de afwezigheid niet als ongeoorloofd bestempelen. Daarmee valt ook de grond voor een ontslag op staande voet weg.

Werknemer krijgt wél vergoedingen, maar niet alles

De chauffeur heeft inmiddels ander werk gevonden. Hij ontvangt daarom een transitievergoeding een gefixeerde schadevergoeding wegens onregelmatige opzegging en een volledige eindafrekening. Een billijke vergoeding krijgt hij echter níet.
Waarom niet?
Omdat hij zijn werkgever volledig in het ongewisse liet. Hij wist dat er voor hem werk gepland stond bij een klant, maar liet niet weten dat hij tóch op vakantie zou gaan. Door niets te communiceren bracht hij zijn werkgever in een lastige positie. Volgens de kantonrechter is dat niet het gedrag dat van een zorgvuldig werknemer verwacht mag worden. Dat gebrek aan loyaliteit weegt zwaar genoeg om geen extra vergoeding toe te kennen.

Conclusie

Deze uitspraak maakt twee dingen scherp:

1. Werkgevers mogen verlof niet zomaar weigeren
Alleen uitzonderlijke omstandigheden — bijvoorbeeld ernstige risico’s voor de bedrijfscontinuïteit of het niet kunnen nakomen van contractuele verplichtingen — vormen een geldige reden.
2. Werknemers moeten blijven communiceren
Ook wanneer je vindt dat een afwijzing onterecht is, moet je duidelijk aangeven wat je gaat doen. Stilzwijgend op vakantie vertrekken kan je positie ernstig verzwakken, ook als het ontslag uiteindelijk onterecht blijkt.